Svefnleysið

Rétt áður en borgin vaknar til lífsins að morgni, ligg ég andvaka og læt hugann reika.
Ég er veik og ég er þreytt. Líkami minn alveg orkulaus en ég get ekki sofnað.
Ég hugsa um fólkið mitt. Lífs og liðið.
Ég sakna ömmu óbærilega núna. Ég fletti í hvítri biblíunni sem hún gaf mér síðasta afmælisdaginn minn sem hún lifði og fitla við hringinn á fingri mér. Það er orðinn vani. Þá er hún aðeins nær.
Ég hugsa líka um Höllu systur. Ætli hún viti hve mikið ég elska hana? Kannski er henni bara sama. Ég veit ekki.
Við rífumst yfirleitt eins og hundur og köttur en enginn enginn enginn skal fá að gera henni nokkuð mein. Hún er LITLA systir MÍN
Svo er það Kristín litla. Litla mín. Þegar ég hugsa um hana þá verkjar mig í hjartað af söknuði. Litla dóttir mín. Samt ekki mín..... en samt mín! Ég brosi er hugsa um síðasta samtal okkar
K:"ert þú ekki að fara að koma hingað.. ha??"
ég" Jú elskan mín eg verð að fara að koma"
K: "ég sakna þín, þú ert ekki búin að koma svo lengi
ég " ég veit elskan ég sakna þín líka alveg rosalega. ég skal reyna að koma í mars. Það er ekki svo langt þangað til"
K: "Jú svoldið.. lofarðu að koma þá?
ég "ég reyni mitt besta ástin mín. Þá gerum við eitthvað skemmtilegt saman"
K: " já flýttu þér samt að koma... (bið) og komdu með gloss!"

Ég kem aftur til sjálfrar mín og mér finnst herbergið rugga... ég finn ekki fyrir löppunum vegna þreytu. Aðrir íbúar hússins eru að vakna einn af öðrum. Á meðan ligg ég ein í rúminu mínu og reyni að sofna.
Ein... alltaf ein. Hef verið ein svo lengi að ég kann ekkert annað.... óttast það jafnvel. Ég er týnd

Fyrir utan gluggan svífa snjókornin niður á jörðina.
Allt er svo kyrrt og stillt.
Það er sem heimurinn hafi verið settur á pásu
Ég get næstum því snert fegurð augnabliksins
... og ég sofna.