Dauðinn hefur alltaf verið svoldið erfitt viðfangsefni fyrir mig. Ég er að vinna á stað þar sem dauðinn er alltaf nálægur og sannaðist það í dag þegar úrvalsmaður var bráðkvaddur. Lífið gefur en dauðinn tekur oft fyrirvaralaust.
Ég vaknaði með móral í morgun því ég eyddi nóttinni í að rífast við manneskju sem er mér afar afar kær... þó þetta hafi einungis verið draumur þá vaknaði ég með þvílíka sorg í hjarta að ég gat varla séð að hún væri úr annarri veröld.... þegar ég legg höfuð mitt á koddann í kvöld vil ég sættast. Því svo lengi sem þessi manneskja er á lífi og líður vel þá ætla ég ekki að kvarta. Ef leiðin til að við verðum hamingjusöm er sú að leiðir skilja þá verður svo að vera. Lítið gjald fyrir hamingju þína.
Ef heimurinn væri minn að gefa þá myndi ég gefa þér hann... hiklaust.
Í staðin gef ég þér vináttu, virðingu, aðdáun, stað í hjarta mínu og sálu mína. Farðu varlega með drauma mína :*