Nú er sumarið á enda, lífríkið leggst í dvala og alvara lífsins tekur við. Kominn er tími til að kveðja býflugurnar og blómin. Einnig er kominn tími til að ég kveðji.
Ég hef haldið þessari síðu úti, í mörgum myndum s.l. eitt og hálft ár. Oftar en ekki hef ég úthellt hjarta mínu til ókunnugra sem og annarra. Sumir hafa hrósað mér en aðrir ávítað fyrir hreinskilni sem og óskammfeilni. Sjálfsagt hefur það allt átt rétt á sér.
Skrifin hafa tekið miklum breytingum á þessum tíma og er það eðlileg afleiðing þess að manneskjan bakvið þau hefur breyst. Að mörgu leyti er hún betri en þó má finna afturför einnig.
Ég get ekki sagt að ég hafi verið áhyggjulaus í upphafi því það hef ég aldrei verið en hjartað var hreinna, sakleysið meira. Ég les til baka, þá sérstaklega nú undanfarið og skrif mín bera þunglyndislegan blæ. Skrif sem þá á engan hátt endurspegla hvernig mér líður. Eru eins langt frá hjartanum og getur orðið. Því þar er einungis gleði, styrk og einlæga hamingju að finna.
Margir hafa hvatt mig til dáða, fundið samkennd í skrifum mínum og jafnvel hughreystingu. Þá var þetta allt einhvers virði. Ég hef verið stoppuð úti á götu, mér hafa verið send mail og allt hvað eina. Öllum þeim sem hafa skilið eftir spor á síðunni, þó ekki nema skrifað nafn sitt í gestabókina, vil ég þakka allt. Þessi spor eru einnig í hjartanu. Oft fannst mér jafnvel sem eitthvað vit væri í þessu öllu saman. Þið hafið gert meira fyrir mig en ykkur grunar.

sjálfsagt hef ég ekki kvatt bloggheima endanlega, til þess er ég of mikill netfíkill svo er auðvitað þessi mikla tjáningarþörf til staðar. Það kemur þá bara í ljós hvar ég lendi. En í hjarta mínu verð ég að kveðja. Kveðja prinsessuna Leu.
Hún þjónaði sínum tilgangi. Hún er partur af mér sem ég vissi ekki að ég ætti til. Hún er sjálfstæð persóna inni í mér (án þess að ég sé geðklofi þó :)) Hún gerði mig að betri manneskju. En góðir hlutir taka alltaf enda og ég kæri mig ekki um að nota hjálparadekkið að eilífu. Kominn tími til að ljúka þeim parti í lífi mínu sem hélt Leu á lífi.
Megi Lea lifa í minningu minni og vonandi annarra.
Því kveð ég í hinsta sinn með bros ljúfsárra minninga á vörum mér...
þín að eilífu
Lea