ÉG veit að þetta ljóð hefur áður verið birt hérna á blogginu. En hvað með það.

Ég horfði í augu hafsins, í blámanum ég sá
lífsæð mína kvikna. Hvað ég vissi og hvað ég má
Tár ég felldi í sæinn, syndir mínar grét.
Sálu mína tæmdi þar til ég vissi ei hvað ég hét.


Klakabrestir háir hverftu mig svo við
og skyndilega sat hann stjarfur mér við hlið.
Ég horfði á tómum augum, grét og hló í senn.
Ég vissi hvað hann hét, ég mundi það þó enn.


Ég horfi hátt til himins og stefnan tekin er,
á heimsenda ég ferðast í fanginu á þér.
Á stjörnubjörtum himni er tunglið mitt svo skært
og í örskot verður hjartað hreint og silfurtært.


Ég stari á hafsins gárur, er skyndilega rótt
því ég veit að þarna er aldan sem svæfir mig í nótt.
Mitt andartak er komið, finn kuldann taka öll völd
og þarna kemur stjarnan sem sækjir mig í kvöld


Hví fyrirgefning syndanna, staðreyndin er sú
að sá einn sem getur frelsað mig úr viðjunum ert þú.
Ég veit ég einatt trúði á glæstan englaher
en það ævintýri var ekki ætlað mér.
K.S.