Það var geðveik rigning í gær... rok og allt tilheyrandi.... ég náði ekki einu sinni að sofa... believe me I tried :)
Þegar maður kemur að Klaustri þá fer maður nú alltaf að brosa og hugsar.. "ja langt enn, en allt að koma" svo keyrir maður yfir Skeiðarábrúnna, framhjá búðinni í Fagurhólsmýri sem er alltaf lokuð held ég bara. Þegar ég keyri framhjá fjallinu með tröllabörnunum sem eru að kyssast þá fer að koma smá firðingur í mig því ég veit að brátt kemst ég heim :)
En í gær var allt svo skrítið... ég sá ekki vestara Eystrahornið (smá málamiðlun) og hélt barasta að kannski hefði það bara verið tekið um leið og skermarnir á Stokksnesinu... "nei það getur ekki verið" hugsaði ég "það breytist nú ekki SVO mikið á 5 mánuðum..."
Ég fór ekki að sjá Kæru Höfn fyrr en við Brunnhól og hafði ég enn svo miklar áhyggjur af því að kannski væri nú bara engin fjöll í Nesjunum lengur að ég gat engan vegin notið þess... ekki einu sinni þegar ég hossaðist yfir Fljótið (manni finnst maður nú vanalega komin heim þegar maður keyrir yfir Hossubrúnna) Ég komst nú samt fljótlega að því að það voru enn fjöll í Nesjunum og sólin sendi mér regnboga sem virtist vera alveg við bílinn og fylgdi okkur dágóða stund við Þveitina. Kannski var þetta hennar leið að segja mér að allt væri nú í lagi...
Ég komst heim heilu og höldnu og var óvenjulega fljót að taka upp úr töskum og koma mér fyrir... vanalega tekur það marga daga (jafnvel vikur) Mamma eldaði kvöldmat og ég át á mig gat... svo kíktum við stelpurnar á gömlu góðu Hóruna og ég komst að því að sumt breytist en sumt bara breytist ekki... sem betur fer... við reyttum af okkur brandara á kostnað hver annarrar og allir hlógu að hjartans lyst....
Svo vaknaði ég í morgun og leit út um gluggann og þaarna voru þau, fjöllin mín :) Nú veit ég að allt verður í lagi :)

Í kvöld ætla ég að horfa á Survivor (nema ég fari á Kaffihornið og pirri Jónas með því að segja honum hver vinnur) svo ætla ég að sofa :)

Lífið er ljúft í Hornafirði :)