... og typpum

Það koma oft upp skemmtilega skrítnar umræður á kvenkyns vinnustað. Þó höfum við gömlu kallana til passa upp á okkur. Kannski sem betur fer.

Í dag spratt upp samtal um typpi. Kannski ekki skrýtið.
Gamlir menn eiga stundum til að vera með lúkurnar alltaf á milli lappanna á sér. Kannski ekki mikið annað eftir á endastöð sem þessari og heilabilaðir menn sem muna misvel eftir dögum leita til félagans sem þeir gleyma seint. Enda búin að fylgja þeim alla ævina.
Í samkeppnissþjóðfélagi er oft talað um penis-envy. Ég er ekki frá því að ég hafi örlítið (þá meina ég örlítið) snert af þessari alræmdu (meintri) öfundsýki.

Þarna er félagi sem er jafngamall manni, hefur upplifað sömu hlutina, þó kannski á annan hátt, er yfirleitt til í tuskið á sama tíma hvort sem um tvíleik er að ræða eða fleiri þáttakendur. Það er hægt að fara á klósettið og fá félagann til að létta af stressi án þess að ferðin verði lengri en eðlilegt getur talist.
Við konur eigum erfiðara um vik þar.

Einnig er hægt að pissa undir berum himni vandalaust (það eru ekki allar náttúrubörn eins og ég og hika ekki við að stökkva til ef ég þarf nauðsynlega að létta á mér) og án þess að á mann sé starað, oft til að sjá aðeins í vinkonuna... (hefur gerst...OFT)

Þetta gæti nægt mörgum til að sýkjast af öfund en við betri athugun hefur það kannski ekki svo mikið vægi.
Það að hafa slöngusett undir sér gefur víst rétt til að vera alger fáráður á allan versta máta. Enginn virðist heldur kippa sér upp við það.... Svona eru bara karlmenn....
Við höfum allar séð það... lent í því ...... og öfundað þá!