Pælingar um að hætta bloggi eru ofarlega í huga mínum þessa dagana.
Langar að hætta og langar það ekki.... ég er ansi háð þessu bloggi mínu verð nú að segja það satt.
Undanfarið hef ég oftar og oftar staðið mig að því að þora ekki að skrifa það sem mig liggur á hjarta og því eru þessi skrif mín ekki svipur hjá sjón miðað við sem áður var... eða hvernig sem þetta máltæki er eiginlega!!!

Kommentin koma um að ég sé með blæðandi sár innan í mér og fleiri í þeim dúr, það er efalaust satt.
Hjarta mitt hefur alltaf verið ótæmandi tilfinningabrunnur eða á sem alltaf er í leysingum.
Nú er kominn vetur í fyrsta sinn í langan tíma og áin hefur lagt.
Sála mín situr á bakkanum og speglar sig í svellinu, sér ánna renna undir ísnum og nær ekki til hennar.
Til þess þarf hún að brjóta ísinn og veit að þá dettur hún út í. Hver vill detta út í ískalda á, vitandi að hún ber þig ekki á hlýja strönd heldur ógnandi úthaf??
Ekki ég!